Verslagen

Schrijf een verslag van je wedstrijd door een nieuw bericht te publiceren op je teampagina. Dan verschijnt het ook automatisch op deze pagina 😉

(3239)

Moeizame start in nieuwe thuishal

Moeizame start in nieuwe thuishal

ALO 2 ging uiteindelijk ten onder aan een beter schietend Die Haghe maar vooral de overlengte bij de geel/zwarten. Met rust nog aan de goede kant van de score door scores van Marit, Arjen en Elmer en niet te vergeten Tim in het begin. Helaas nekte het aantal doelpogingen uiteindelijk een verdiend punt. De start in de zaal is sowieso een stuk hoopvoller dan op het veld en de hele batterij junioren die nog invielen hebben er weer een goede ervaring bij de senioren bij.

ALO 1 vergat de eerste helft om druk te geven op de snel spelende en makkelijk schietende Amsterdammers, die dik boven de 20% zaten in de eerste helft. ALO zette daar eigenlijk met speels gemak net zoveel goals tegenover. Het verschil was nooit meer dan twee goals in de eerste helft maar eerlijk gezegd had Sporting West daar veel minder doelpogingen voor nodig. In de eerste helft scoorden dan ook 7 spelers van ALO. Alleen Elise bleef droog staan, ook in de tweede helft, terwijl er heel wat momenten waren om die constatering te ontzenuwen. Rust 14-14.

Het mooie van het eerste team is dat ze feilloos aanvoelen waar het mis gaat en wat er beter moet. Dus in de rust, nadat ze goed hadden geluisterd naar mijn analyse, werd collectief besloten om de tweede helft de verdedigende druk verder op te voeren. Met name de dame van Isabel en de heer van Colin moesten korter gehouden worden en daar slaagden we voor met vlag en wimpel. Zonder iemand anders te kort doen speelde met name Isabel een puike 2e helft waarbij ze en passant nog een stuk of drie keer “the ass” van Sven redde door ervoor te zijn op het goede moment. Toch ging het niet meteen goed want Sporting West schoot aan het begin van de tweede helft echt met scherp (3x) terwijl ALO uitblonk in het net missen van alles wat richting de korf ging (14-17). Sven (3x) en Casper zorgden voor de kentering in de wedstrijd (18-18). Vanaf dat punt (38e minuut) hebben we niet meer achter gestaan. Niet dat we gelijk naast onze schoenen gingen of konden lopen want de Amsterdammers gaven zich echt nog niet gewonnen. Echter zat het verdedigend goed in elkaar bij ons en je kon merken dat de schotconditie bij Sporting langzaam wegebde. Toen Myrthe 4 minuten voor tijd, met haar derde treffer, 25-22 binnenschoot leek het pleit beslecht. Dat Sporting het laatste woord had was alleen statistisch nog van belang. Wat hielp waren de 9 damesgoals vandaag die compenseerden of moet ik zeggen maskeerden het feit dat Roy zondag niet zijn dag had. Zijn heertje was dan ook watervlug en kon gewoon goed verdedigen.
Namens Judith heel erg bedankt voor de kaart en de bloemen. Ook Denise die alweer “loopt als een kievit” bedankt voor het vastleggen van de negende competitieoverwinning. Allemaal een dikke knuf!

Rob Siemer

(208)

Haarlem uit, altijd lastig

Haarlem uit, altijd lastig

Nog niet zo heel lang geleden speelde de ALO-selectie ook bij Haarlem. Destijds zo’n 300 meter oostelijker, op het veld. ALO 2 had toen belangrijk minder moeite om de wedstrijd naar zich toe te trekken. Dit keer kwamen we met 3-0 achter en liepen we een groot deel van de eerste helft achter de feiten aan. Het exacte scoreverloop weet ik niet uit mijn hoofd maar hand over hand werd ALO sterker. Zeker toen het vak van Patrick en Arjan elkaar beter ging begrijpen en vinden. In de tweede helft leek een zekere winst binnen bij een vroege stand van 12-16, maar Haarlem zette nog maar eens aan en knokte zich langszij. Uiteindelijk viel de oneven goal aan de goede kant waardoor er verdiend met 16-17 werd gewonnen.

Ook Haarlem 1 taaie tegenstander
ALO 1 heeft het moeilijk met de ploeg uit Haarlem. Veel acties van snelle heren een op een naar binnen en scoren uit de overname door de wegtrekkende heer. Dame 1 was op zich ook weer een plaag. Haar eerste schot was meteen raak dus ook Isabel en later Denise wisten gelijk waar ze aan toe waren. Veel op het blok lopen en uit de chaos die daaruit voortvloeit scoren. Het lijkt verdacht veel op het spelletje van Juliana. Hoewel we makkelijk op 1-3 kwamen (Casper, Ies en Sven) bleek al snel dat het eerste aanvalsvak stroef draaide en dat ging ons opbreken naarmate de eerste helft vorderde. We kwamen met 3 goals achter en iedereen wist waarom. De eerste helft konden we het tij niet meer keren.

Na rust scoorde Sven gelukkig vrij snel de aansluiter maar nog geen minuut later sloeg het noodlot toe voor Denise die vreemd neerkwam en vervolgens met haar volle gewicht over haar slechte knie heen ging. Heel erg vervelend, zeker omdat we nog niet weten wat de schade is.
Myrthe erin en Flemming erin voor wat meer snelheid in de eerste aanval. Het effect was snel waarneembaar. Eerst nivelleerden Casper, Isabel en Mythe tot 12-12 en vanaf dat punt kantelde de wedstrijd heel snel in ons voordeel. Weer 2x Casper, Roy en Sven tilden ALO 1 zo’n 10 minuten voor tijd naar 12-16. Net als bij het tweede weigerde Haarlem zijn kop in het zand te steken en knokte zich karaktervol terug naar 16-16. Wat de eerste helft niet lukte ging nu wel goed. Casper schoot ons weer op voorsprong met een achteloos afstandsschotje en in de zoemer ook nog een kansje (16-18).
Geen geweldige wedstrijd tegen een stugge ploeg die het iedereen moeilijk kan maken. Vandaar dat de winst, uit bij deze ploeg, toch even wat belangrijker is dan oogstrelend korfbal van onze kant. De keuze is dus simpel en niet omdat ik er trots op ben. Beter winnen in een rommelige wedstrijd dan punten verspelen met mooi spel. Acht wedstrijden op rij gewonnen in de competitie! We doen toch iets goed. Hoop dat je wat goed nieuws krijgt in het ziekenhuis Denise. Zo niet dan heb ik nog wel klusjes voor bij het team. O ja, nog wel een beetje last van die Tex Mex Burger Jalapeno’s!

Rob Siemer

(150)

Met beide benen op de grond

Met beide benen op de grond

Voor ALO 1 doofden de Haagsche Korfbaldagen als een nachtkaars. Na het zien van een zeer ongeïnspireerd Futura tegen Dijkvogels afgelopen zaterdag was er bij ondergetekende en bij de ploeg wel een gevoel van: “Mwah, we zijn niet op voorhand kansloos”. In het hol van de leeuw, sporthal Zuidhaghe, bleek in ieder geval dat Futura het treffen met de buurtjes heel serieus opvatte.

Met Jelle er weer bij in de ploeg liep Futura al in het begin heel hard van stapel. Overigens wel in positieve zin hoor, ze scoorden niet makkelijk want na 10 minuten stond het gewoon 3-3  (Goals van Myrthe, Casper en Flemming) maar daar kwam hand over hand verandering in omdat Futura steeds in blokken van 3 scoorden en wij daar steeds maar een treffer tegenover stelden. De ruststand (10-6) leek op het eerste gezicht dan ook geen indicatie dat ALO zo’n slordige 35 minuten later enige stof tot nadenken had. In de tweede helft scoorden alleen Myrthe en Colin twee keer en dat was het. We werden op alle fronten afgetroefd. De dynamiek bij Futura spatte er vanaf waardoor ze heel snel en heel makkelijk tot een doelpoging kwamen terwijl wij na een seconde of 10 eens gingen denken om op te lossen. Afvangen deden ze ook veel beter. Aanvallend maar zeker ook verdedigend. Robuuste rebounders, om er maar eens een Suske & Wiske-alliteratie uit te flappen, zoals Sven en Casper, kwamen er niet of nauwelijks aan te pas.

Was de invloed van de schotklok dan zo groot? Als dat zo was dan zat het bij ons tussen de oren want met onze manier van spelen komen we in 25 seconden ruim aan onze doelpogingen, in de tweede klasse haha. Een ding is wel zeker, Futura verdedigde altijd de eerste bal achter waardoor we dus al sowieso vaak 10 seconden verder waren voordat we hadden opgelost en verder in de wedstrijd gebeurde het vaak dat er nog maar 10 seconden op de klok stonden voordat we überhaupt aan een schotpoging gingen denken. Die ervaring en het heel vaak aantikken van de bal of een tikkie tegen de arm, waardoor er seconden werden verloren, hoort bij de ervaring van onze opponent. Neemt niet weg dat Futura natuurlijk de terechte halve finalist is en dat het niveauverschil eminent was. Zij staan op kop in de eerste klasse, wij een klasse lager. Het contrast tussen beide teams zat hem voornamelijk in de handelingssnelheid, hoge balcirculatie en het daaruit voortvloeiende aantal doelpogingen. 23-10 mag gerust een bolwassing genoemd worden en geeft stof tot nadenken. Waar zijn we nu en waar willen we komen? We hebben weer eens verloren, dus dat is niet alleen een leermoment maar zorgt er tevens voor dat we allemaal weer met twee benen op de grond staan. Morgen gaan Futura en Phoenix uitmaken wie er naar de finale mag. Stiekem ben ik dan toch wel voor mijn oude cluppie. Niet omdat ik iets tegen Futura heb, maar meer omdat ik denk dat de Zoetermeerders niet zomaar gaan winnen. Zeker niet als Futura zo goed speelt als gisteren.

Rob Siemer

(90)

HKD tot dusver

HKD tot dusver

Natuurlijk doet ALO mee met de Haagsche Korfbal Dagen 2017. Logisch, als oudste club van die stad achter de duinen. Het is weer in alle hevigheid losgebarsten.

Vorige week de openingswedstrijd tegen Dijkvogels in het nostalgische Maasland. Nou is bijna iedere hal nostalgisch voor mij omdat ik een tijdje meeloop in het korfbalwereldje, maar als je dan de Hofstede binnenstapt en twee clubs waar ik ook trainer ben geweest lopen zich het snot voor de ogen, dan begrijp je wellicht dat alleen onze tegenstander Dijkvogels het dissonantje in dit verhaal is. Zowel Phoenix, ODO als mijn huidige ploeg ALO zijn de clubs met een verleden en natuurlijk ook een toekomst. Zo staat Phoenix tegenwoordig onder het bewind van vriend Looy en het jonge ODO vertoont zijn kunsten onder leiding van vriend Berry. Tegenstander en derdeklasser Dijkvogels was in die eerste wedstrijd geen partij voor een ontketend ALO, dat na tien minuten alle schroom van zich af gooide en er vrolijk op los scoorde. Uit mijn hoofd zeg ik 10-16 met rust en 16-29 aan het einde. Ook Phoenix schoot de eerste helft met scherp (na 2-0 achter met 5-16 de thee halen, spreekt wat dat betreft boekdelen). Ook Poulegenoot Futura (daar is Erwin tegenwoordig coach) schoot die avond met scherp (30-18) tegen het ons wel bekende Paal Centraal, die weer onder curatele staat van vriend Sies.

Wat een klein wereldje is het eigenlijk. Ik kom net terug van een dagje Sportcampus Zuiderpark. Ga maar met het openbaar vervoer werd er gezegd, dus zo gezegd zo gedaan. Om 15.15 uur begon de, soort van streekderby, tussen mijn (oude) club Die Haghe en (nieuwe club) de Meervogels. Zoveel bekenden gezien en gesproken dat het eigenlijk bijzaak is dat Die Haghe met 14-18 de bietenbrug op ging tegen de ploeg uit Zoetermeer. De ploeg van coach Jennifer is nog steeds zoekende naar de juiste samenstelling en soms duurt dat wat langer dan je wil. Hoop vrienden onderling maar in feite een saaie pot die voor mij natuurlijk geen winnaar kende. Het leuke van zo’n dag is dat je zoveel bekenden tegenkomt dat je eigenlijk niet genoeg hebt aan 60 minuten in een uur. Achilles tegen Trigon totaal niet boeiend maar wel weer leuke gesprekken met jan en alleman. Vervolgens Futura tegen Dijkvogels. Onze buren hadden een wat mindere dag maar wonnen natuurlijk makkelijk van de Maasdijkers met 20-11. Werd er niet warm of koud van. Tussendoor vaak naar de bar gelopen voor een drankje en een hapje en een gesprekje, natuurlijk over korfbal, met deze of gene.

De tijd dat ALO in actie ging komen naderde met rasse schreden maar eerst nog een Leids onderonsje tussen Velocitas (daar ken ik er ook een paar, inclusief coach Leo) en KZ Danaïden. Te leuk om alle bekenden weer te zien en te spreken maar van enige spanning was geen sprake want de “groenen” peerden er in de eerste helft al 18 in en kreeg het, net als ALO in de eerste wedstrijd tegen Dijkvogels, niet voor elkaar om nummer 30 erin te gooien (29-15).

Eindelijk was het dan zover. ALO 1 mocht aan de bak tegen Paal Centraal uit Delft. De ploeg die we op het veld al eens tegenkwamen en met veel moeite wonnen. De start was ook zeker niet hoopvol. We hadden wel wat pech met afronden in de beginfase en kwamen, net als op het veld, niet echt los van de studenten. Op de tribune had inmiddels de entourage van Roy plaats genomen en mede door hun aanmoedigingen liep ALO aan het einde van de eerste helft licht uit op Paal Centraal om uiteindelijk halverwege uit te komen op een comfortabele 13-7 ruststand. Met nog een helft te gaan een goede uitgangspositie om Futura in doelsaldo voorbij te streven. (Futura 30-18 tegen Paal Centraal en 20-11 tegen Dijkvogels maakt 50-29). Die kant leek het ook op te gaan maar aan het einde van de tweede helft stagneerde de score en kon PC hand over hand terugkrabbelen. Na een kwartier ging het van 18-8 en 20-11 langzaam bergafwaarts waarbij het gejuich van voltallige familie Weidmann c.s. verstomde in de goals die Paal Centraal er nog even uitperste op het eind. Een lange korfbaldag eindigde in een verdiende 25-18 voor de oudste!
Het is geen hogere wiskunde maar voor degene die het even kwijt zijn (29-16 en 25-18 maakt 54-34, dus 20 plus). Hoeveel had Futura er ook alweer? (50-29 duh). Lang verhaal kort, komende dinsdag moeten we in het hol van de leeuw (Zuidhaghe) van Futura winnen om poulewinnaar te worden. Kom gezellig langs en wie weet kunnen we voor een verassing zorgen. 19.15 uur trappen we af!

Rob Siemer

(176)

De gouden eikel!

De gouden eikel!

Het klinkt als een soort van scheldwoord maar kennelijk is het een algemeen aanvaard begrip als je herfstkampioen wordt. Het zij zo. ALO 1 heeft alle wedstrijden voor de zaal gewonnen en dat is sowieso een prestatie van formaat. Zeker wanneer je bedenkt dat niet alle wedstrijden van een leien dakje verliepen. Ook afgelopen zondag, op het zonovergoten ALO-complex, was het verre van overtuigend. Althans in de eerste helft. Net als vorige week wilden de goals niet vallen terwijl het opzichtig duidelijk was dat ALO 1 de betere ploeg was. OKV kwam met 0-1 en 2-3 voor maar voor de rest was het eenrichtingsverkeer naar de vijandelijke korf.
Misschien kwam het doordat ALO 2 net daarvoor een beetje ongelukkig verloor van de routine van KZ/Hiltex 4. Ook daar werden er een hoop schoten afgevuurd op de korf maar ze vielen niet. Met rust stonden de reserves nog met 2 goals aan de goede kant van de score maar na rust, ondanks wat goede wissels, konden Martijn c.s. het tij niet keren toen we in de beginfase van de tweede helft tegen een twee-puntengat moesten opboksen.

Terug naar ALO 1, dat aan het einde van de eerste helft eindelijk een gaatje kon slaan in de defensie van OKV. Sophie met haar eerste schot en Elise, die een puike wedstrijd speelde, deden namens de dames een duit in het zakje (3) en de rest kwam uit de handen van een triootje heren (Sven, Casper en Roy). Ruststand 11-9.
In de rust een paar goede afspraken gemaakt en ook de spelers voelden toen al dat we echt de bovenliggende partij waren. Toen Elise en Casper meteen na rust 13-9 op de teller zetten, bleek dat de opmaat tot de uiteindelijke ruime overwinning. Soof (nog een beetje ziekjes) eruit voor Myrthe na een minuut of tien en in een eerder stadium al laten wisselen tegen dame 2 van OKV waren hulpzame middelen waardoor het allemaal wat soepeler liep. Alleen Colin en Casper incasseerden nog een tegentreffer maar voor de rest was het alleen maar ALO dat er na rust gewoon nog 10 goals uitperste op weg naar die gouden eikel.

Na afloop een paar flessen champagne opengetrokken ter ere van dit resultaat. Zoals ik al zei: “We zijn veilig en de doelstelling is gehaald. Zo hoog mogelijk meedraaien en dan maar zien waar het schip strand”. Voordat het zover is, gaan we eerst de HKD spelen tegen Paal Centraal, onze buren uit de Zonnebloemstraat en Dijkvogels en dan 14 wedstrijdjes voor het echie in de zaal. Bijna 21 goals gemiddeld voor maakt ons niet de meest scorende ploeg maar wel de ploeg met de beste verdediging. Over 7 maanden weten we pas of dat het recept is om de tweede klasse te ontstijgen. Het was allemaal heel gezellig na afloop. Fijne herfstvakantie allemaal.

Rob Siemer

(208)